Złoty Grabskiego

Podstawą była ustawa z 11 stycznia 1924 roku o naprawie Skarbu Państwa i reformie walutowej, która weszła w życie 15 stycznia. Sejm dał rządowi pełnomocnictwa na sześć miesięcy: do zmian podatkowych, wprowadzenia nowego systemu walutowego, nadania statutu bankowi emisyjnemu i zaciągania pożyczek do 500 milionów franków w złocie. Rozporządzenie Prezydenta z 20 stycznia 1924 roku w przedmiocie systemu monetarnego stwierdzało, że jednostką monetarną Rzeczypospolitej jest złoty, równy frankowi szwajcarskiemu i odpowiadający 9/31 grama czystego złota.

1 lutego 1924 roku zaprzestano druku marek na pokrycie deficytu skarbowego. Rozporządzenie z 14 kwietnia 1924 roku o zmianie ustroju pieniężnego ustaliło kurs wymiany: 1 800 000 marek polskich za jednego złotego. 28 kwietnia 1924 roku w Warszawie rozpoczął działalność Bank Polski SA z wyłącznym prawem emisji biletów bankowych, a od 1 lipca 1924 roku marka przestała być prawnym środkiem płatniczym. Reformę sfinansowano przede wszystkim własnymi siłami państwa, między innymi ze sprzedaży akcji Banku Polskiego.

Stabilizacja nie przyszła na zawsze. Od lipca 1924 roku sytuacja gospodarcza zaczęła się pogarszać, przyczyniły się do tego nieurodzaj i wojna celna z Niemcami w 1925 roku. W lipcu 1925 roku kurs złotego się zachwiał, 12 listopada Bank Polski odmówił dalszego wydawania walut na jego podtrzymanie, a następnego dnia Grabski podał się do dymisji. Złoty ustabilizował się ostatecznie w 1927 roku, ale nazwa, którą dostał w 1924 roku, została do dziś.