Skąd się wziął komornik

Encyklopedia PWN podaje, że komornik był pierwotnie dworzaninem władcy sprawującym pieczę nad jego komnatą, czyli komorą, oraz zarządzającym mieniem ruchomym. W XIV wieku wyodrębnił się dożywotni urząd podkomorzego ziemskiego, który rozpatrywał sprawy o rozgraniczenie dóbr szlacheckich, a od końca XIV wieku przewodniczył sądowi, w którym zasiadali oddani mu do pomocy komornicy. Komornicy ziemscy i graniczni nie należeli do najwyższej hierarchii urzędów: byli zastępcami i pomocnikami sędziego, podsędka i podkomorzego. To samo słowo oznaczało zresztą także bezrolnych chłopów mieszkających kątem w cudzych chałupach.

Komornik w dzisiejszym znaczeniu, urzędnik wykonujący wyroki, pojawił się w odrodzonej Polsce wraz z ujednoliceniem sądów. Rozporządzenie Prezydenta z 6 lutego 1928 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych weszło w życie 1 stycznia 1929 roku, a towarzyszyły mu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie komorników w sądach grodzkich (z 24 grudnia 1928 r.) i o komornikach (z 1 grudnia 1932 r.). Po wojnie komornicy byli pracownikami państwowymi mianowanymi przez prezesów sądów wojewódzkich i urzędowali przy sądach rejonowych.

Przełom przyniosła ustawa z 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji, która weszła w życie 30 listopada 1997 roku: komornik przestał być urzędnikiem średniego szczebla, a stał się funkcjonariuszem publicznym prowadzącym własną kancelarię, z samorządem zawodowym. W styczniu 1998 roku odbyły się walne zgromadzenia izb komorniczych, a 12 lutego 1998 roku pierwszy Krajowy Zjazd Komorników wybrał prezesa Krajowej Rady Komorniczej. Od 1 stycznia 2019 roku zawód reguluje ustawa z 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych.